บนเส้นทางความรัก...บางครั้ง "เหตุผล" ก็สวนทางกับความรู้สึกในหัวใจ...

 

รอยแผลในอดีต...

ทำให้เขาเข็ดขยาดกับการปล่อยเวลาให้ทอดนานออกไปเพื่อพิสูจน์ความรัก...

ดังนั้นไม่ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและเพลงรักในเวลานี้จะใช่ความรักหรือไม่

กฤตพงศ์ก็ไม่คิดที่จะรอคอยจนกระทั่งต้องเสียหัวใจตัวเองอีกครั้ง

ทว่าใครจะรู้...บางครั้ง...ความรักก็เล่นตลกกับชีวิตคนเรา

เพราะเขากลับหลงรักผู้หญิงอีกคนโดยไม่รู้ตัว...

...ผู้หญิงที่เป็นเพื่อนสนิทของคู่หมั้นตัวเอง...

 

เพลงรักซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขาด้วยความรู้สึกที่ยากจะบอกได้ว่าเป็นความสุขใจหรือความเจ็บปวด

เมื่อความรู้สึกอันแสนเลือนลางตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมากระจ่างชัดอยู่ตรงหน้า...

เธอรักปริญญ์!!!

เป็นรักที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัวและจนวินาทีนี้เธอยังไม่อยากจะเชื่อในความรู้สึกของตัวเอง

เธอจะรักเขาได้อย่างไรในเมื่อเธอมีคู่หมั้นอยู่แล้ว!!

 

ในสายตาของปรีชญา...กฤตพงศ์คือผู้ชายที่สมบูรณ์พร้อมทางด้านวัตถุแต่เพียงอย่างเดียว 

เธอจึงเผื่อแผ่ความเห็นใจ...รวมไปถึงความเข้าใจไปให้ โดยหารู้ไม่ว่า...

ท้ายที่สุดแล้วความรู้สึกนั้นจะกลับกลายเป็น "บ่วง" ย้อนกลับมาผูกมัดหัวใจเธอเอง

...กับผู้ชายที่เรียกได้ว่า "คู่หมั้นของเพื่อน"

 

แม้จะรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นไม่อาจจะเรียกได้ว่าความรัก...

และความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นก็เป็นเพียงความรู้สึกชั่ววูบ...

ดุจความฝันที่พร้อมจะสลายตัวในยามเช้า...

แต่ปริญญ์กลับไม่สามารถสลัดความรู้สึกวูบไหวที่เกิดขึ้น

ในยามที่ตระคองกอดร่างนุ่มนิ่มนั้นไว้ในอ้อมแขนทิ้งไปได้

ชายหนุ่มปล่อยตัวเองให้จมเจ่าอยู่กับความคิดอันวกวนเนิ่นนาน...

ไม่ว่าเพลงรักจะมีหัวใจไว้เพื่อใคร...หรือหญิงสาวจะมีสถานภาพเช่นไร...

แต่นับจากนี้ไป...เธอคือผู้หญิงของเขา

และเขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อพิสูจน์ความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้...

 

 

 

 “Remember”

 Christina Georgina Rossetti 

Remember me when I am gone away,
Gone far away into the silent land;
When you can no more hold me by the hand,
Nor I half turn to go, yet turning stay.

Remember me when no more, day by day,
You tell me of our future that you planned;
Only remember me; you understand
It will be late to counsel then or pray.

Yet if you should forget me for a while
And afterwards remember, do not grieve;
For if the darkness and corruption leave
A vestige of the thoughts that once I had,

Better by far you should forget and smile
Than that you should remember and be sad.

 

 

มีความเศร้าเจืออยู่ในทุกอณูของความทรงจำ...

ถ้าเพียงแต่ลืมเลือนไป...รอยยิ้มก็จะกลับคืนมา...

...ทว่าสิ่งที่ทำได้...

กลับเป็นกลายเป็นการบันทึกทุกอย่างไว้...แนบแน่นในหัวใจ...

 

“ความรัก” ทำให้มันเป็นเช่นนี้...

ไม่ว่าจะสุขหรือเศร้า...เราก็อยากจะเกาะเกี่ยวเอาความรู้สึกนั้นไว้

เพราะโลกของหัวใจ...หมุนด้วยความรักล่ะนะ...

 

...คิดถึงมากมาย...

 

 

สองวันก่อนไปทำแบบทดสอบวัด IQ มาค่ะ

วันนี้ก็เลยว่าจะเอาผลมาอวดสักหน่อย

ก็ไม่มากไม่มายอะไร

แต่การที่เขาวิเคราะห์จุดเด่นจุดด้อยของเราได้ตรงจุดเลยรู้สึกถูกใจมาก

ใครอยากรู้ว่าตัวเองมีข้อเด่น-ข้อด้อยยังไง

ไปลองทำกันได้แบบ chill chill นะคะ ข้อสอบ 30 ข้อให้เวลา 15 นาที

(สารภาพว่าเราเองก็ยังทำไม่ทันเลยค่ะ ไม่ต้องกลัว)

แต่ว่าคำถามจะเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด ถ้าได้น้อยก็อย่าคิดมาก...

เพราะกำแพงภาษาพวกนี้จะทำให้ score ของเราน้อยกว่าที่ควรจะเป็นอยู่แล้ว

รู้จัก 'สมอง' ของตัวเองให้มากขึ้น ที่นี่ค่ะ 

 

 

ช่วงนี้คิดถึงใครบางคนมากมาย...

เพราะรู้ว่า ‘เขาคนนั้น’ จะเดินทางมาแถวๆ นี้

ก็คงจะไม่ได้เจอกันหรอกนะ

ขนาดในความใกล้ชิด...ยังไม่ค่อยจะมีโอกาสได้พบกันสักเท่าไหร่

แล้วในฐานะคนอื่นคนไกลจะได้พบ...มันก็คงจะเป็นเรื่องเหลือเชื่อละมั้ง

 

สำหรับฉันแล้วที่บอกว่าคิดถึงน่ะ

บางที...มันก็ไม่ได้หมายความว่าอยากเจอหรอก

ก็แค่ห่วงใย...ตามประสาคนที่ใส่ใจคนรอบกายอยู่เสมอก็เท่านั้น

“คุณน่ะ คิดจะใส่ใจคนอื่นมากกว่าตัวเองบ้างหรือเปล่า?”

บางทีก็คิดสงสัยอย่างนี้เหมือนกันนะ

 

ยิ่งคิดก็ยิ่งดิ่งลึกลงไปในความคิดถึง

แล้วหัวใจก็ถูกโอบกอดอยู่ในอ้อมแขนของความเศร้า

 

มีคนบอกว่า...

 

“เด็กวันจันทร์มีใบหน้าสดใส...

เด็กวันอังคารมีความสง่างาม...

เด็กวันพุธมีแต่ความเศร้า...

เด็กวันพฤหัสมีดวงเดินทาง...

เด็กวันศุกร์มีใจโอบอ้อมอารีย์...

เด็กวันเสาร์ทำงานขยันขันแข็ง...

และเด็กวันอาทิตย์จะเป็นเด็กที่น่ารักสดใส มีเสน่ห์และมีความสุข”

 

ในขณะที่เด็กวันอื่นๆ ล้วนมีชีวิตที่สดใส

เด็กวันพุธกลับต้องเจอแต่เรื่องเศร้าๆ

อ่านแล้วชวนให้รู้สึกเหมือนชีวิตถูกสาปให้เจอแต่กับความเศร้ายังงั้นแหละ

เพราะว่าเราเองก็เป็นเด็กวันพุธ...

แถมนิสัยส่วนตัวก็มักจะปล่อยให้หัวใจถูกโอบล้อมไปด้วยความเศร้าอย่างนั้นแหละ

คล้ายๆ ว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตล่ะนะ

 

เฮ้อ...เศร้าใจจังเลย...

 

 

ระหว่างที่กำลังนั่งรถไปทำงานอยู่นั้น

จู่ๆ ก็เหลือบไปเห็นรถคันหนึ่งที่หน้าตาคล้ายกับรถของ “ใครคนนั้น” เข้า

แล้วความคิดบางอย่างก็แวบผ่านเข้ามาในสมอง...

 

ถ้าหากว่าวันหนึ่ง...ฉันและคุณได้มาพบกันบนทางผ่าน

หากว่าเราจอดรดติดไฟแดงอยู่เคียงกันจะเป็นยังไงนะ?

ในขณะที่คุณคงจำฉันไม่ได้...

ฉันจะทักทายคุณหรือเปล่านะ?

 

หากเป็นสักครึ่งปีก่อนหน้านี้...

ฉันคงจะไม่ลังเลที่จะลดกระจกลงเพื่อที่จะยิ้มให้คุณอย่างเต็มที่

“ดีใจจังที่เจอกัน”

คิดว่าคงจะพูดประโยคคล้ายๆ อย่างนี้ละมั้ง

 

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่...ที่คิดว่าไม่อยากจะเจอคุณอีกแล้ว

หรือถึงเจอ...ก็อยากที่จะเป็นฝ่ายมองเห็นคุณก่อน จะได้เดินเลี่ยงไปเสีย

ไม่อยากให้คุณมองเห็น...ไม่อยากจะต้องมาเผชิญหน้ากัน

เพราะไม่รู้ว่าฉันจะต้องเจ็บปวดกับการปฏิบัติตัวของคุณหรือเปล่า...

เพราะไม่รู้ว่าบนความไม่เชื่อใจ...

ฉันจะแสดงท่าทีอะไรที่ทำร้ายความรู้สึกของคุณออกมาหรือเปล่า...

 

เรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นจริงมันยากที่จะหยั่งรู้ว่าจะออกมาในรูปแบบใดนะ

 

สำหรับตอนนี้...

ความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนแปลงไปทำให้รู้สึกลังเล...

บางที่...ฉันอาจจะแค่มองคุณอยู่อย่างนั้น

ยิ้มให้คุณผ่านกระจกกรองแสงที่มองเห็นได้แต่เพียงด้านเดียว

ก่อนจะจากกันไปคนละเส้นทางด้วยความรู้สึกดีๆ ในหัวใจว่า...

อย่างน้อย...คุณก็ยังสบายดี...ละมั้ง

 

...“คิดถึงคุณอีกแล้วล่ะ”...

อยากบอกคุณว่าอย่างนี้ล่ะนะ

...

 

          พอดีถูก Tag มาจากเจ้ามะกอกช่อ - - เพื่อนร่วมวิชาชีพที่รู้จักกันบนถนนนักเขียน ก็ไม่รู้หรอกนะว่าไอ้เจ้า Tag นี่มันคืออะไร จนกระทั่งเข้าไปอ่าน  blog คน tag จึงได้รู้ว่ามันคือการที่เราต้องเล่าความลับถึง 5 ข้อด้วยกัน (โอ้..มายก็อด) จะเล่าอะไรดีเนี่ย เป็นคนที่เก็บความลับไว้เยอะแยะไปหมดจนเริ่มต้นไม่ถูกอ่ะ ลองดูก็แล้วกันเนอะ

 

          1.    เป็นเภสัชกรด้วยคำขอร้องจากคนรอบข้างมากกว่าใจรัก

          จริงๆ แล้วเลือกคณะนี้เป็นอันดับสองตอนสอบโควต้า เพราะตั้งใจว่าจะไปเรียนหมอกับเพื่อนอีกคนหนึ่ง แต่พอมันรู้ว่าเราติดเภสัช (ในขณะที่มันติดแพทย์) มันก็ไม่ยอมให้เราสละสิทธิ์เพื่อไปเอ็นท์ใหม่ซะงั้น มันบอกว่า “อย่าสละสิทธิ์เลย เราว่าคณะนี้เข้ากับเธอที่สุดแล้วล่ะ” ก็เลยตกลงใจเรียนเภสัชเพราะเชื่อที่มันบอก แล้วก็ได้รู้ว่าคณะนี้เป็นอะไรที่เข้ากับเราจริงๆ เพราะเป็นคนที่ชอบวิชาเคมีถึงขั้นคลั่งไคล้เชียวล่ะ แต่ถึงจะเป็นตำแหน่งแห่งที่ๆ ดูเหมาะกับเราแค่ไหน...เรากลับไม่ค่อยชอบงานเภสัชสักเท่าไหร่แฮะ หรืออาจจะเป็นเพราะว่ายังหา pharmacist career ที่เหมาะกับตัวเราไม่เจอก็ไม่รู้

          ทุกวันนี้ก็เลยไปทำงาน(เภสัชฯ) เพื่อความสบายใจของคนรอบข้างมากกว่าใจรัก เราน่ะเป็นพวก “ทำได้” ทั้งๆ ไม่ชอบก็เลยไม่มีปัญหาอะไร ไปทำงานก็พยายามทำให้ได้ตามมาตรฐานเภสัชกรทุกประการ แต่รู้อย่างนี้แล้ว คุณๆ จะกลัวเภสัชคนนี้หรือเปล่านะ?  

 

          2.    เป็นเภสัชกรที่กิน antibiotic ไม่ค่อยจะครบครอสสักที

          เป็นคนที่กลัวเข็มฉีดยาเอามากๆ แค่เห็นเข็มแบบเปลือยๆ ก็มือไม้สั่นแล้ว จำได้ว่าตอนเรียนวิชาให้คำปรึกษาในส่วนของการฉีดอินซูลิน แล้วอาจารย์แจกเข็มมาให้ทดลองทำท่าดู เราน่ะแอบไปนั่งหลังสุดแล้วก็ดูเพื่อนอยู่เฉยๆ อย่างนั้นแหละ เพราะฉะนั้นทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ในยามเจ็บไข้จึงเป็นการกินยา

          แต่ก็อาจจะเป็นเพราะว่าเราป่วยบ่อยเกินไปละมั้ง ที่ทำให้สุดท้ายแล้วก็กลายเป็นคนไม่ชอบกินยาสักเท่าไหร่ จะกินยาแค่พอหาย แล้วเลิกกิน ดังนั้นจึงนับครั้งได้ที่เราจะกิน antibiotic ครบครอสน่ะ ก็รู้นะว่ามันจะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้กับคนไข้ แต่มันก็แก้ไม่ค่อยจะหายสักที ไอ้นิสัยเสียๆ นี่อ่ะ ก็เลยจะแถมท้ายความลับข้อนี้ให้ว่า เคยกินยาไม่ครบครอส ทำให้ต้องเปลี่ยนยาไปเรื่อยๆ นานกว่าสองเดือน ถึงจะหายจากอาการคออักเสบด้วยล่ะ ยาชุดสุดท้ายที่กินนั้นเป็นยาที่หมอบอกว่าเป็นยากินขนาดสุดท้ายของโรงพยาบาลแล้ว ถ้าไม่ดีขึ้นต้องมาฉีดยาสถานเดียวจึงกินได้ตามที่หมอสั่งเป๊ะๆ ไม่ขาดไม่เกิน เพราะฉะนั้น คุณๆ ทั้งหลายอย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างเลยนะคะ ไอ้นิสัยไม่ดีข้อนี้น่ะ

 

          3.    ชอบเขียนหนังสือกลับหัว

          เพราะรู้สึกว่าตัวหนังสือปกติของตัวเองมันธรรมดามากๆ นอกจากจะไม่สวยแล้วยังเอียงมาข้างหน้าอีกต่างหาก มีอยู่ช่วงหนึ่งตอน ม.ต้น เพื่อนๆ บางคนจะเขียนหนังสือกลับหัว แบบว่าเป็นอะไรที่ฮิตเสียยิ่งกว่าแฟชั่นอะไรทั้งนั้น เราก็เลยเอาอย่างมั่ง จนสุดท้ายแล้วนอกจากเวลาทำงาน กับการเซ็นต์ซื่อก็จะเขียนกลับหัวตลอด รู้สึกว่าตัวหนังสือพวกนี้มันดูเป็นศิลปะกว่าเขียนธรรมดา(ออกจะเข้าข้างตัวเอามากแฮะเรา) ตอนนี้นอกจากจะเขียนแบบกลับหัวได้อย่างคล่องแคล่วแล้วก็กำลังฝึกเขียนตัวเงา(ตัวอักษรที่ต้องอ่านด้วยกระจกเงา)อยู่ด้วย

 

          4.    เขียนนิยายด้วยการเอาคนในชีวิตจริงมาสร้างเป็นตัวละคร

          เพราะคิดว่าการจะสร้างตัวละครให้ได้สมจริงสมจังที่สุด ต้องมี profile ที่ชัดเจน แต่นิยายเรื่องนึงไม่ได้มีตัวละครแค่ตัวเดียวนี่นา เพราะฉะนั้นการสร้าง profile ที่ชัดเจน จับต้องได้ง่ายและเร็วที่สุดสำหรับเราก็คือ สร้างมันขึ้นมาจากคนเป็นๆ เสียเลย ไหนๆ ก็รักจะเป็นเพื่อนกันแล้วก็ต้องช่วยกันหน่อยสิเนอะ อย่างนิยายเรื่องแรก(ที่ตอนนี้ยังอยู่ในไหดองอยู่นั้น) ถ้าใครสักคนที่ใกล้ชิดเรามาอ่าน ก็จะพบกับพรรคพวกเพื่อนฝูงอยู่ตลอดทั้งเรื่อง ยกเว้นก็แต่นางเอกกับพระเอกที่สร้างขึ้นมาจากความคิดตัวเอง

          ได้ยินอย่างนี้แล้วเพื่อนๆ จะพากันแหยงๆ เราหรือเปล่าน้า เพราะไม่รู้ว่าเราจะเอาไปสร้างเป็นตัวร้ายขึ้นมาเมื่อไหร่ แหม...เราก็ไม่ได้ใจร้ายกับเพื่อนฝูงขนาดนั้นสักหน่อย เอ้า! เรื่องต่อไปใครอยากเป็นนางเอก-พระเอก ยกมือขึ้น

 

          5.    เป็นผู้หญิงที่เกลียดเด็กมากๆ

          จำได้ว่ามีเพื่อนคนนึงเคยถากถางเราว่า “ระวังเหอะจะหาแฟนไม่ได้เอา ผู้ชายร้อยทั้งร้อยยังไงก็ชอบผู้หญิงที่รักเด็ก” ก็ไม่รู้สินะ...คนมันไม่ชอบจะทำยังไงมันก็คงจะไม่เกิดชอบขึ้นมาได้หรอก บางที...อาจเป็นเพราะความเป็นเด็กที่ยังหลงเหลืออยู่ในตัวค่อนข้างมาก รวมทั้งการถูกตามใจจากคนรอบข้างมาโดยตลอดทำให้เรารู้สึกไม่ค่อยถูกชะตากับเด็กสักเท่าไหร่ อาจจะทักทาย เล่นด้วยได้บ้าง แต่ในใจจริงๆ แล้วอ่ะคิดว่าต่อให้ต้องอยู่คนเดียวบนโลก ก็ยังดีกว่าต้องใช้ชีวิตอยู่กับเด็กล่ะนะ

 

          สุดท้ายนี้คือรายชื่อของคนที่จะต้องรับสืบทอดนะคะ แต่น...แตน...แต๊น...

          1.     I_NuU_PiM : พี่สาวที่คุยกันเป็นประจำแทบทุกคืน รู้จักกันมาก็หกปีแระยังไม่เคยรู้ความลับอะไรของพี่พิมเลย คราวนี้แหละพี่พิมเอ๋ย...เสร็จธารแน่ อิอิ

          2.     az_buterfly : นัทคุง เพื่อนหมอจาก irc ห้อง#นักศึกษาแพทย์น่ารัก ที่ถึงตอนนี้ห้องจะแตกสลายแยกย้ายกันไปหมดแล้ว แต่ความเป็นเพื่อนของเราก็ยังคงเหนียวแน่น เพราะฉะนั้นงานนี้ก็ถือว่าเพื่อนช่วยเพื่อนนะคะนัทคุง

          3.     A_me_rainy : เรียนห้องเดียวกันมาตั้งแต่ ม.หนึ่งยันม.หก ถ้าไม่เรียกว่าสนิทก็คงจะไม่รู้จะเรียกว่ายังไงแระ ทำเพื่อเพื่อนหน่อยก็แล้วกันนะฝนนะ ^^

          4.     saza142 : สาวอารมณ์ดีสมชื่อ เพื่อนร่วมชั้นปีที่เคยไปผจญภัยในเวียตนามด้วยกันมาถึงสองเดือนเต็ม คราวนี้อะไรที่เก็บเอาไว้มันหนักๆ ก็พูดมันออกมาบ้างนะเพื่อน โอกาสเปิดให้แระ ‘I tag U’

          5.     lieverin : เพื่อนรักเพื่อนแค้น กัดกันไปก็กัดกันมาตั้งแต่เรียนหนังสือยันทำงาน แต่ถึงจะพูดกันแรงๆ บ่อยครั้ง เราต่างก็จริงใจต่อกันใช่ม้า? อยากบอกรินว่า...เพราะรักจึง Tag แกอ่ะนะ

           ยังไงก็ Tag กันต่อให้สนุกนะเพื่อนๆ ใครไม่โดนแสดงว่าน่ารักไม่พอนะเออ...

 

 

ปีใหม่ปีนี้ ทุกคนพร้อมใจกันกลับบ้าน...ไป count down กันที่บ้านด้วยใจระทึก

ไม่น่าเชื่อว่าผ่านเหตุการณ์เลวร้ายสะเทือนขวัญอย่างทสึนามิมาได้เพียงสองปี

ยังไม่ทันลืมเรื่องร้ายๆ ได้อย่างสนิทใจแท้ๆ ก็เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น

มีหลายคนบอกว่า เหตุการณ์นี้ทำให้นึกถึงผู้บริสุทธิ์ในภาคใต้

จากที่เคยมองสถานการณ์ปัญหาเป็นเพียงเรื่องไกลตัว...ไม่เกี่ยวกับเรา

ก็รู้สึกว่ามันใกล้ตัวมากขึ้น...

นั่นสินะ...วันนี้เรายังคงสนุกสนานกับการ count down กันได้อยู่

เพราะผู้เสียหายจากเหตุการณ์เป็น “ใคร” ที่เราไม่รู้จัก

แต่เราจะแน่ใจได้อย่างไรว่า...วันหนึ่งเหตุการณ์แบบนี้จะไม่เกิดกับคนใกล้ตัว

นึกแล้วใจหายจริงๆ

เมื่อวานนี้เพื่อนสนิทของฉันคนหนึ่งเกือบจะไปกินข้าวใกล้ๆ กับที่เกิดเหตุอยู่แล้ว

แต่เกิดเปลี่ยนใจกระทันหันเลยรอดมาได้

เพื่อนอีกคนไปเดินเที่ยวในที่แห่งนั้นก่อนจะกลับบ้านก่อนเกิดระเบิดเพียงสองชั่วโมง

เพื่อนอีกคนพัอยู่ในหอพัก ใกล้ๆ กับสถานที่เกิดเหตุ

ถ้าหากเพื่อนคนนี้ออกมากินข้าวเย็นข้างนอก...ไม่อยากจะคิดเลยนะว่าถ้าอยู่จนถึงค่ำจะเกิดอะไรขึ้น

โชคดีแบบวันนี้...จะยังมีให้เราอีกหรือเปล่านะ

 

 

บอกตามตรงว่าเศร้าใจมาก...

ขอประนามคนที่ทำเรื่องแบบนี้ พวกคุณมันไม่ใช่คน ถึงได้กระหายเลือดเนื้อและชีวิต

ขอสาปแช่งให้คนที่ทำ อย่าได้พบความสุขความเจริญใด

ขอให้ต้องใช้ชีวิตอยู่กับความหวาดผวาอยู่ตลอดอย่างที่สร้างไว้ให้กับคนอื่น

 

เป็นการเริ่มต้นปีใหม่ที่สุดแสนจะเศร้าใจอีกปี

 

... ...

 

มานั่งคิดทบทวนถึงปีที่ผ่านมา...

ช่างเป็นปีที่ชีวิตได้ผ่านช่วงเวลาต่างๆ มามากมายเหลือเกิน

ทั้งช่วงเวลาของความสุข ในวันรับปริญญา

การเปลี่ยนแปลงจังหวะชีวิตด้วยการไปทำ part time นอกบ้าน

...การใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปวันๆ อยู่บ้านเขียนนิยาย...

แล้วก็ผ่านช่วงเวลาหม่นเศร้าของการถูกหลอก...มิตรภาพที่แหลกสลาย...

...ความรู้สึกกังวลใจจากการเปลี่ยนงานใหม่...

...อาการลังเลไม่แน่ใจ กับความรู้สึกของตัวเอง...

...ความรู้สึกอัดอั้นตันใจ กับ “ความลับ” ที่ได้ไปเผอิญรู้มา...

แล้วก็ความรู้สึกดีๆ ความผูกพันของเพื่อนเก่าที่เต็มตื้นเข้ามาส่งท้ายปี...

...ชีวิตมีครบทุกรสชาดจริงๆ ...

 

ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ เยอะมาก...ทั้งที่เคยคิดว่าตัวเองน่ะ “โตแล้ว”

แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับว่า...ชีวิตคือการเรียนรู้อย่างไม่สิ้นสุดจริงๆ

ยังมีโลกอีกหลายใบที่เรามองไม่เห็นไม่เคยรู้จัก

ก็ต้องค่อยๆ เรียนรู้ไปล่ะนะ

 

พยายามจะมองไปข้างหน้าด้วยหัวใจที่เปิดกว้างขึ้น

เดินไปข้างหน้าด้วยความรอบคอบมีสติ

จะทำปีใหม่นี้ ให้ดีที่สุด...บอกกับตัวเองอย่างนี้ล่ะนะ

 

สวัสดีปีหมูน้อย...2550

Happy New Year, Happy 2007 J

 

เรื่องราวความรักในวันวาน...ที่ออกจะดูแปลกไปจากที่ควรจะเป็นอยู่บ้าง

ในที่สุดก็ดูกระจ่างชัดออกมาเสียที...

 

เพราะเป็นรักที่ไร้ขีดจำกัด...จึงให้ไปมากมายได้อย่างที่ไม่เคยต้องการอะไรตอบแทน

เพราะเป็นรักที่เกิดจากความบริสุทธิ์ใจ...ทำให้มันไม่มีรูปแบบ...ไม่สามารถจำแนกได้

 

แต่ความรักแบบนี้จะคงอยู่ได้...บนพื้นฐานของความจริงใจต่อกันเท่านั้น

เมื่อเราคิดว่าไม่มีความจริงใจ...สุดท้ายแล้วมันก็จบลง

โดยที่ฉันไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรกับมันเสียด้วยซ้ำ...

รู้สึกดีกับความชัดเจนแบบนี้จริงๆเลยนะ

ไม่เคยเสียใจที่ให้ความรักนั้นไป...แล้วก็ไม่เสียใจที่มันจบลงอีกเช่นกัน

 

อย่างนี้หรือเปล่านะ...ที่เค้าเรียกกันว่า “ไม่เหลือใจ” น่ะ

 

กับคุณแล้ว...สิ่งที่เหลืออยู่ในตอนนี้

จึงเป็นเพียงความห่วงใยในแบบที่มีให้กับคนรอบข้าง

ไม่มีอะไรพิเศษอีกต่อไป...

 

มีคนถามว่าคล้ายกับฉันจะทำใจไม่ได้เลยนะ...

นั่นมันแน่นอนอยู่แล้วล่ะ ชีวิตมันมีกติกาอยู่...

บางข้อก็สามารถละเมิดได้...แต่บางข้อนั้นถ้าผิดจากนั้นไปก็ไม่อาจยอมรับได้เลย

และกติกาพวกนี้แหละที่แบ่งคนในชีวิตออกเป็นกลุ่มต่างๆ

บางคนจึงใกล้ตัว...แต่ไกลหัวใจ...

ในขณะที่บางคนไกลตัว...แต่ใกล้หัวใจเป็นที่สุด...อะไรทำนองนั้นแหละ

โดยพื้นฐานที่สุดแล้ว...ฉันคิดว่าการที่คนสองคนจะนับเป็น “เพื่อน” กันได้

มันจะต้องมี “ความเชื่อใจ” กันในระดับหนึ่ง

ถ้าปราศจากความเชื่อใจ...เราก็เป็นได้แค่คนที่รู้จักกันมานานเท่านั้นเอง

 

น่าแปลกนะ...

ที่ในที่สุดแล้วก็สามารถคุยกับคุณได้อย่างเปิดใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ทั้งเรื่องของความรักที่เคยมี กับความรู้สึกที่แหลกสลายไปแล้ว

ทั้งที่ก่อนหน้านี้แม้จะจริงใจและตรงไปตรงมาแค่ไหนก็จะกังวลว่าคุณจะรู้สึกไม่ดีหรือเปล่าด้วยทุกครั้ง

ผิดกับคราวนี้...ฉันเลือกที่จะพูดความจริงทั้งหมดแล้วก็ไม่กังวลใจอะไรเลยด้วย

...ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยล่ะ...

 

“...ขอบคุณสำหรับฐานะน้องสาวที่มีให้

แต่ฉันสมัครใจจะขอเป็นแค่เพื่อนอยู่ห่างๆ ตรงนี้ดีกว่า

เพราะในความเป็นเพื่อน...เราอาจมีเรื่องปิดบังกันบ้าง...ซึ่งมันเป็นธรรมดาและยอมรับได้

แต่ฉันไม่สามารถเป็น “น้อง” หรือแม้กระทั่ง “เพื่อนสนิท” ในแบบที่เคยเป็นได้

บนพื้นฐานของความไม่เชื่อใจนะคะ...”

 

ก็บอกคุณไปอย่างนั้น

 

สำหรับฉันแล้ว...กับคนในชีวิต...มันมีลำดับขั้นของมันอยู่

แบ่งแยกกันอย่างชัดเจน...และได้รับการปฏิบัติที่แตกต่างกัน

แล้วฉันเองก็ไม่สามารถพูดบอกคุณว่า “เป็นน้อง” แต่เพียงปาก

ในขณะที่ความหมายในหัวใจและการปฏิบัติต่อกันมันไม่ใช่

เรื่องนี้ถือเป็นความซื่อตรงที่มีให้กับตัวเองนะ...

 

จากนี้ก็คิดว่าคงจะตั้งหลักได้เสียที กับความรู้สึกที่แกว่งไกวไป

ขอบคุณสำหรับมิตรภาพและความรู้สึกดีๆ ที่มีให้แก่กัน

 

“ขอบคุณนะคะ”

 

 

 

 

เรามักมีคำถามว่า...ระหว่างสมองกับหัวใจอะไรสำคัญมากที่สุด

ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว...คนเรามีชีวิตอยู่ได้ด้วยการทำงานที่สอดประสานกันของทั้งสองสิ่งนี้

 

ในขณะที่สมองทำหน้าที่สั่งการอวัยวะต่างๆ

หัวใจก็ทำหน้าที่สูบฉีดเลือดไปเลี้ยงอวัยวะเหล่านั้น

หากขาดส่วนใดส่วนหนึ่งไป...ก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้...

 

ทว่าบนเส้นทางของความรัก...สมองกับหัวใจมักเดินสวนทางกัน

 

มีเพื่อนคนหนึ่งเคยบอกว่า...

หัวใจคนเรามีเพียงดวงเดียวและเอียงไปข้างใดข้างหนึ่งเสมอ

...เพราะว่าหัวใจไม่หนักแน่นพอที่จะอยู่ตรงกลาง...

อีกทั้งยังมีไม่มากพอจะแบ่งเป็นสอง...

 

ต่างจากสมองนะ...

เพราะนอกจากจะตั้งอยู่ตรงกลางแล้ว...ยังแบ่งออกเป็นสองข้างอย่างชัดเจน

 

หัวใจจึงเป็นตัวแทนของความรู้สึก

ในขณะที่สมองเป็นตัวแทนของเหตุผล

 

ในชีวิตจริง...

บางครั้ง...ความรู้สึกที่เกิดขึ้นก็ยากที่จะอธิบายด้วยเหตุผล

กับอีกในบางครา...ที่เหตุผลขัดแย้งกับความรู้สึกในหัวใจ...

และการเลือกสิ่งใดสิ่งหนึ่งก็เป็นเรื่องที่ยากแก่การตัดสินใจ

 

...สมอง...หรือ...หัวใจ...

 

หากเลือกสมอง...หัวใจอาจเจ็บปวด

หรือตรงกันข้าม...หากเลือกหัวใจ...อาจจะรู้สึกผิดและเสียใจในภายหลัง

 

ถ้าเป็นคุณ...คุณจะเลือกอะไรนะ?

 

 

 

 

มีคนถามว่า “นึกยังไงถึงบอกว่ารักใครคนนั้น?”

นั่นสินะ...มันดูแปลกๆ ใช่ไหม?

ที่จู่ๆ ก็บอกว่า “รัก” คนที่ไม่ได้เป็นอะไรกันแม้กระทั่งคนรู้จักขึ้นมา

 

“แค่เพื่อน...แล้วทำไมถึงได้แคร์มากขนาดนั้น?”

“แบบนี้เขาไม่เรียกว่าเพื่อนแล้ว...ไม่รู้สึกตัวเลยหรือไงว่าทำตัวเหมือนคนรักเข้าไปทุกทีน่ะ?”

เพราะถูกถามซ้ำๆ ด้วยคำถามทำนองนี้

จึงกลับมานั่งทบทวนความรู้สึกของตัวเองเสียใหม่

 

โดยปกติแล้วคนทั่วไปเขาจะรู้ตัวว่าตกหลุมรักใครสักคนนี่...ต้องใช้เวลาสักแค่ไหน?

จะนานจนกระทั่งมิตรภาพนั้นแหลกสลายไปแล้วถึงได้รู้หรือเปล่านะ

มีคนเคยบอกว่า “กว่าจะมองเห็นค่าของบางสิ่ง ก็เมื่อสูญเสียสิ่งนั้นไปแล้ว”

นั่นน่ะ...มันตรงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับฉันในตอนนี้เลยทีเดียว

 

แบบนี้สินะที่เขาเรียกว่า “ความรู้สึกช้า” น่ะ

คนอื่นยังดูรู้...มากกว่าที่ตัวเองจะรู้สึกเสียอีก

...กว่าจะยอมรับกับหัวใจตัวเองได้...เราก็ไม่ได้เป็นเพื่อนกันอีกต่อไปแล้ว...

เป็นแบบนี้หรือเปล่า...

 

คุณจะเรียกคนที่ไม่ได้เป็นญาติ...เป็นคนรัก...หรือเป็นเพื่อนว่าอะไร?

นอกเหนือไปจากคำว่า “คนอื่นคนไกล” ต่อกัน

 

บนโลกใบนี้จะมีใครสักกี่คนกันนะ ที่ยอมตายดีกว่าจะเอ่ยคำว่ารักออกมา

คุณรู้ไหม...ว่าฉันก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วยเหมือนกัน

แถมยังไม่ค่อยจะยอมรับกับตัวเองด้วยซ้ำว่า เผลอใจ“รัก” เข้าไปแล้วล่ะนะ

 

...เป็นผู้หญิงปากแข็ง...ดื้อด้าน...โดยเฉพาะในเรื่องหัวใจ

 

ฟังดูออกจะหัวโบราณไปหน่อยใช่ไหม...แต่มันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

ถึงคุณจะเคยบอกว่า...ผู้ชายแบบที่คุณเป็นจะรอให้ผู้หญิงเป็นฝ่ายเริ่มต้น

แต่ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่จะทำแบบนั้นได้หรอกนะ...ไม่ใช่แน่ๆ

...ต่อให้รักมากมายแค่ไหน...

หรือต่อให้ต้องเจ็บปวด...หรือผิดหวังสักเพียงไหน...ก็จะไม่พูดออกมาเด็ดขาด

...นี่ล่ะ...คือฉัน...

 

ผู้หญิงบ้าบออะไรอย่างนี้ก็ไม่รู้...คุณคิดอย่างนี้บ้างไหม?

 

แต่ก็แปลกนะ...

ที่พอยอมรับกับตัวเองได้ว่ารัก...หัวใจมันก็หยุดทุรนทุราย

ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังเสียใจกับความเป็นเพื่อนที่มันแหลกสลายลงไปอยู่แท้ๆ

อาจจะเป็นเพราะว่าในฐานะเพื่อน...เราให้อภัยกันได้ง่ายกว่า

 

ความคาดหวังที่มีต่อคนเป็นเพื่อน...มันต่างไปจากความคาดหวังที่มีต่อคนรัก

 

แล้วฉันก็ไม่เชื่อว่าเราจะกอบกู้เอาความเชื่อใจในแบบวันวานให้กลับคืนมาได้

...ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม...

เมื่อไม่เชื่อใจกันแล้ว...ก็ยากที่ความรักจะดำรงอยู่ได้

...รักบนความไม่เชื่อใจน่ะ มันไปไม่รอดหรอก...

 

วันนี้...ก็ทำได้แต่เพียงรักอยู่ห่างๆ

ส่งความคิดถึงให้เป็นบางครั้งบางคราว...จนกว่าจะถึงวันที่ลืมคุณได้...

 

...บอกกับตัวเองอย่างนั้นล่ะ...

 

ช่วงสอง-สามวันที่ผ่านมา อากาศค่อยเย็มสมกับที่เป็นฤดูหนาวขึ้นมาหน่อย

ตื่นตอนเช้า...บรรยากาศรอบตัวถูกคลี่คลุมไว้ด้วยผืนหมอกหนาหนัก

ละไอเย็นของหมอกผสมกับลมหนาวกรูเกรียว

...หนาวเนื้อ...แล้วก็บาดลึกลงถึงหัวใจ...

 

นึกถึงกวีนิพนธ์ล้านนาบทหนึ่ง...

 

“หนาวเฮยหนาว...คราวลมเดือนห้า

หนาวเหน็บอุราปวดร้อน

หนาวหมอกหนาวเหมย...ลมเชยสะท้อน

หนาวหนักหน่วงค่อนกลางไพร

หนาวเหน็บเนื้อ...บ่เท่าหนาวใจ

ถึงหนาวเพียงใดยังพอห่มผ้า

หนาวในอก...ถึงพกห่อผ้า

ผืนหลวงยาววา...บ่ร้อน...”

 

หนาวใจ...ทำยังไงก็ไม่หาย

 

จะว่าไปแล้วความรักของคุณก็คงจะคล้ายๆ กับลมหนาวนี่แหละ

...พัดผ่านมา แล้วก็ผ่านเลยไป...ไม่เคยจับต้องได้เสียที

ซ้ำร้ายที่สุดยังทิ้งไว้แต่ความแห้งแล้ง...ระทมทุกข์

 

แต่ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าสุดท้ายแล้วสิ่งที่จะได้กลับมาคือความว่างเปล่า

ฉันก็ยังรักคุณอยู่ดี

...รักนะ...รักเสมอ...

ไม่ว่าจะเป็นวันนี้...หรือวันไหน...

 

ผู้หญิงอย่างฉันนี่บ้าที่สุดเลยนะ คุณว่าไหม?