ทุกเช้าที่ฉันจะต้องตื่นแล้วคิดว่าเธอจะเป็นเช่นไร

เสียไปเกือบครึ่งชั่วโมงทุกเช้า

อาบน้ำแต่งตัวถึงค่อยคลาย และค่อยๆได้ลืมเธอไป

ไปทำอะไรเช่นเดียวกับคนอื่นเขา

เป็นแบบนี้อย่างเดิมทุกวัน

ก็เหมือนอย่างเดิมทุกวัน

ภาพเก่าซ้ำๆ เรื่องราวซ้ำๆ ก็วนเวียนอยู่ตรงนั้น

มันไม่หาย...ไม่ลืมสักที ถ้าเผลอต้องมาทุกที

มันแปลก...แปลกที่หัวใจ...ที่ถึงแม้จะช้ำยังไงก็ไม่อาจลืม

ทุกครั้งก่อนจะฉันจะได้นอน ต้องคิดว่าเธอจะอยู่ที่ใด

คิดลึกจนหลับใหลไปเกือบเช้า

อยู่ไหนอยากรู้แล้วฝันไป ตื่นขึ้นมาก็เจอความจริง

ไม่มีอะไรนอกจากหัวใจที่เหงา

เป็นแบบนี้อย่างเดิมทุกวัน

ก็เหมือนอย่างเดิมทุกวัน

ภาพเก่าซ้ำๆ เรื่องราวซ้ำๆ ก็วนเวียนอยู่ตรงนั้น

มันไม่หาย...ไม่ลืมสักที ถ้าเผลอต้องมาทุกที

มันแปลก...แปลกที่หัวใจ...ที่ถึงแม้จะช้ำยังไงก็ไม่อาจลืม...