พักนี้รู้สึกว่าจะมีเรื่องราวต่างๆ ผ่านเข้ามาในชีวิตเยอะแยะไปหมด
ทั้งเรื่องของตัวเอง...และเรื่องของ 'คนอื่น' ที่กระทบกับความรู้สึกในหัวใจ...

 

เริ่มจากเรื่องแรก...
ในที่สุดพี่ชายก็แยกทางกับใครคนนั้นเป็นที่เรียบร้อย
ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่ารู้สึกอย่างไรกับบทสรุปของความรักในทำนองนี้
เพราะโดยส่วนตัวแล้วเป็นคนรักใครยาก...
และเมื่อรักแล้วก็มักจะไม่เปลี่ยนใจ ไม่ว่าเค้าคนนั้นจะเปลี่ยนหรือไม่ก็ตาม

 

พี่ชายบอกข่าวนี้กับเราพร้อมกับคำถาม...
"เค้าบอกว่าพี่เห็นแก่ตัว...พี่เห็นแก่ตัวจริงๆ หรือ?"

เป็นคำถามที่ตอบยากนะ...
หากวัดกันในแง่องวัตถุ...พี่ชายให้เขาได้อย่างสมบูรณ์พรั่งพร้อมจริงๆ
แต่หากวัดกันในแง่ของความรู้สึก...พี่ชายก็อยุติธรรมเหมือนกันนะ
เพราะความรัก...ย่อมถักทอจากหัวใจสองดวง
ไม่ใช่จากหนึ่งดวงของเขาคนนั้นกับอีกครึ่งดวงของพี่ชาย
ถึงตอนนี้...คงไม่ต้องพูดกระมังว่าพี่ชายเก็บใครอีกคนไว้ในหัวใจเสมอมา...
บางที...อาจเป็นเพราะมุมมองและจุดยืนของความรักที่แตกต่างกัน
ทำให้บางครั้งก็อยากจะถามพี่ชายนะว่า...
ในทางกลับกัน...พี่ชายจะแบกรับความคาดหวังของใครสักคน
ที่รักพี่ชายเพียงครึ่งหัวใจเอาไว้ได้หรือเปล่า...โดยที่พี่ชายไม่รู้สึกเจ็บปวดหรือน้อยเนื้อต่ำใจนะ
เป็นคำถามที่คงจะไร้คำตอบ...เพราะเราคงไม่กล้าถามพี่ชายจริงๆ หรอก

 

เรื่องที่สอง...วันเกิด...
เมื่อวานนี้นอกจาะเป็นวันอาสาฬหบูชาแล้วยังเป็นวันคล้ายวันเกิดของเราอีกด้วย
เป็นวันเกิดเงียบๆ ไม่มีงานเลี้ยง...
ซื้อของขวัญให้ตัวเองเป็นหนังสือ...กับได้ของขวัญวันเกิดจากพี่ที่ทำงานอีกสองชิ้น
วันนี้เปิดบล็อกมาเห็นคำอวยพรจากเพื่อนๆ บล็อกแก๊งค์ก็ดีใจมาก
ขอบคุณสำหรับทุกคำอวยพรนะคะ...ขอบคุณมากมายจริงๆ

 

เรื่องสุดท้ายสำหรับวันนี้...แถมยังเป็นเรื่องที่ใช้เป็นหัวข้อบล็อคประจำวันด้วย...
... "Nostagia"...

ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะโชคชะตาหรือปาฏิหาริย์
ที่ทำให้ฉันได้คุยกับคุณอีกครั้ง...โดยไม่คาดฝัน
เป็นอะไรที่ทำเอาหัวใจพองโตจนนอนไม่หลับเลยทีเดียว

 

"นาถ"...ขอแทนชื่อคุณแบบนี้ก็แล้วกันนะคะ
การได้คุยกับคุณนับเป็นของขวัญวันเกิดที่แสนวิเศษจริงๆ นะ
เพราะฉันรู้ว่าคุณงานมาก...และคุณก็ไม่ใช่คนติดอินเตอร์เน็ตแบบฉัน
โอกาสที่เราจะได้คุยกันจึงน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย
และถึงแม้ว่าคุณให้เบอร์โทรศัพท์กับฉันไว้ แต่ฉันก็ไม่คิดจะเป็นฝ่ายโทรหาคุณก่อนอยู่ดี

 

คุณคงไม่รู้หรอกว่าฉันดีใจแค่ไหนที่เจอคุณ...
ถึงจะเป็นแค่การออนไลน์บนอินเตอร์เน็ตก็เถอะ
และก็ไม่น่าเชื่อด้วยว่า...
ความเดียวดายจะทำให้เราคุยกันได้นาน และอ่อนหวานขนาดนั้น
คุณบอกกับฉันว่าพึ่งจะอกหัก...แล้วก็อยากคุยกับใครสักคน...
ชีวิตคุณมันขาดหาย...เมื่อไม่มีคนรักมาร่วมแบ่งปัน
ฉันจึงบอกกับคุณไปว่า..คุณไม่จำเป็นจะต้องรักฉัน...
แต่คุณก็สามารถแบ่งปันกับฉันได้นะ...ในฐานะเพื่อน
ไม่รู้ว่าจะเป็นการทอดสะพานเกินไปหรือเปล่านะ?
แต่ที่แน่ๆ ฉันรู้สึกยินดีกับความเป็นโสดของคุณ...
เป็นนางมารร้าย...ที่ซ่อนตัวอยู่ในคราบนางฟ้าผู้แสนอ่อนโยน
ถ้าคุณรู้ความจริงนี้เข้า...คุณจะเกลียดฉันไหมนะ?
ไม่อยากจะรู้คำตอบนี้เลย...

 

หัวใจลิงโลด...เต้นระบำอยู่ในอก...
หากเป็นใครสักคนที่รู้จักฉันมานานคงจะอ่านสายตาฉันออก
ว่า...ฉันสนใจคุณมากขนาดไหน?
ความห่วงใยและกำลังใจที่ส่งไปให้จึงเป็นของจริง
มากกว่าความห่วงใยที่แสดงกับคนทั่วไปในฐานะที่รู้จักกัน

 

คุณจะรู้ไหมนะว่า...ฉันถวิลหาคุณแค่ไหน?
นับตั้งแต่ที่คุณสบตาฉันในวันที่เราพบกัน...
...ฉันยังจำความรู้สึกในตอนนั้นได้อยู่เลย...

 

คุณรู้ไหม?...
ฉันไม่เชื่อเรื่องรักแรกพบมาก่อนจาวินาทีนั้น
สายตาที่อบอุ่นและท่าทีอ่อนโยนจริงใจของคุณทำให้แสงสีบนโลกดูต่างไปจากที่เคยเป็น

ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ "ความรัก"
แต่ฉันก็อยากจะสัมผัสกับความรู้สึกแบบนั้นอีก
อยากสบตาคุณ...เพื่อที่จะได้บอกกับตัวเองว่า...ความรู้สึกนั้นมีอยู่จริง...
และฉันไม่ได้ฝันไป...

 

อยากจะโอบกอดคุณไว้ด้วยทั้งหมดของความรู้สึกดีๆ ในหัวใจ...
"ขอให้รู้สึกดีขึ้นในเร็ววันนะคะ"

เพราะว่าฉัน..."ชอบ" คุณเข้าแล้วล่ะ

...