ตอนนี้เรียกได้ว่ากำลังอยู่ในช่วงเวลาที่ยากลำบากของชีวิต

เพราะคนในบ้านแต่ละคนล้วนแล้วแต่ป่วยหนัก

บางคนป่วยกายและอีกหลายคนก็ป่วยทางใจ...รวมทั้งตัวเราเองด้วย

เริ่มตั้งแต่พี่สาวที่ป่วยมาตั้งแต่ก่อนคลอด...

จนกระทั่งถึงตอนนี้ยังไม่เคยได้อุ้มเจ้าหลายชายอายุเดือนเศษๆ เลยสักครั้ง

ซ้ำร้ายที่สุด...ความหวังของการเยียวยามันดูจะมืดมนลงทุกขณะ

ภาวนาถึงการทำความดีอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

หากเราจะพอมีความดีมีบุญเก่าสะสมเอาไว้อยู่บ้าง

จะขอรวมกับความตั้งใจที่จะทำดีให้มากขึ้นๆ จะได้ไหม

อธิษฐานขอชีวิตพี่สาวคืนมา...จะเป็นไปได้หรือเปล่านะ?

อย่างน้อย...ก็ขอให้ช่วงเวลาของรอยยิ้มนั้นกลับมาอีกครั้ง

ให้หัวใจของใครต่อใครได้ตั้งหลักสักนิด...ก็ยังดี...

นอกจากพี่สาวแล้ว...คุณป๋าเองก็อาการไม่ใช่น้อย

กับอาการกระดูกสันหลังทับเส้นประสาท

ทำเอาคนในบ้านยิ้มไม่ค่อยจะออกกันซะเลย

เพราะไหนจะกังวลเรื่องพี่สาว...ไหนจะเรื่องคุณป๋า

ต้องยอมรับเลยว่าสมาชิกในบ้านนั้นป่วยทางใจกันถ้วนหน้า

ป้าที่สูญเสียกำลังใจของการใช้ชีวิตไปแล้ว

พี่เขยที่คงจะเหนื่อยทั้งกายทั้งใจ แต่ยังแข็งใจไม่พูดอะไรออกมา

ลุงที่กังวลครุ่นคิด...ย้ำคิดย้ำทำจนไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง

แม่ที่ต้องรับภาระในการดูแลโรงงาน...แล้วก็ต้องคอยให้กำลังใจทุกคน

ส่วนตัวเราเอง...จากที่เคยถูกโอบกอดไว้ด้วยความรักมากมาย

ถึงตอนนี้ก็ต้องเป็นฝ่ายกอดทุกคนเอาไว้ด้วยความรักทั้งหมดที่เรามี

ช่วงเวลาของความยากลำบากนี่มันยาวนานนะ

ในขณะที่ทุกคนหวั่นไหวกับอนาคตที่ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไร...

บ้านจำเป็นจะต้องเหลือใครสักคนเป็นหลักค้ำไว้...

คนที่เข้มแข็ง...คนที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ก็จะพาคนที่เหลือก้าวข้ามช่วงเวลาแบบนี้ไปให้ได้

และคนๆ นั้นในตอนนี้ก็คือ...ตัวเราเอง...

นานแสนนานมาแล้วที่เคยบอกกับตัวเองว่า...ความรักทำให้หัวใจอ่อนแอลง

หากแต่ในวันนี้เรากลับได้เรียนรู้อะไรอีกหลายอย่าง...

ความรักอาจทำให้เราเข้มแข็งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก็ได้

และเราจะต้องพาทุกคนข้ามพ้นไปได้...ขอแค่หัวใจยังเหลือความรักอยู่เท่านั้น...